فیلم رگبار ساخته بهرام بیضائی عصر پنج شنبه 17 مرداد ماه توسط کلوپ جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی به نمایش درآمد.

در این برنامه علی معلم و محمدآقازاده نیز حضور داشتند که به نقد و بررسی آثار بیضائی پرداختند.

در ابتدا علی معلم به تعریف سینمای ملی پرداخت و تطابق سینمای بیضائی را با این سینما مورد بررسی قرار داد. وی آسیب سیاستگذاری فرهنگی را محدود ساختن  سینمای ملی  به چند فاکتور خاص عنوان کرد و  گفت:سینمای ملی سینمایی با نمایی از تخت جمشید و ترنج نیست سینمای ملی سینمایی محدود به تفکرات مسئولین نیست. سینمای ملی سینمای قابل فهم مردم و تاریخ است.

اگر کسانی همچون بهرام بیضائی و مسعود کیمیایی ماندگار هستند  به خاطر ملی بودن سینمای آنهاست.

این منتقد سینما ادامه داد:ما باید سپاسگذار این سینماگران باشیم چون سعی کردند فضایی به وجود بیاورند و مباحثی را طرح کنند و این کمک می کند به اینکه ایران سرزمینی قوی باشد. با آینده ارتباط برقرار کند و از طریق گذشته  به هویت آینده خودش ربط پیدا کند.

همچنین محمدآقازاده در مورد فیلم به نمایش درآمده گفت:معلم در فیلم رگبار با شخصیت سفیدی وارد یک فضای سیاه می شود و تابوهای آن فضا را دگرگون می کند. آنها را از بین می برد.

وی افزود:جامعه به هر صورتی او را بیرون می فرستد اما او از خودش آثاری باقی می گذارد مانند آن سالن نمایش.

وی در ادامه به متنی که درباره فیلم رگبار نوشته بود اشاره می کند و آن را می خواند.

"تماشای دوباره فیلم رگبار بیضائی یک اتفاق در ذهن است ذهنی که در روایت یک فیلم می خواهد سرنوشت یک ملت را همانگونه که هست ببیند. بهرام بیضائی سیاهی را در سیاهی بودنش به تماشا می گذارد ولی در دیالکتیک نفی و اشتیاق درست همان چیزی را انکار می کند که اشتیاق تداومش را دارد. بیضائی همیشه مخالف وضع موجود است اما این انکار را می خواهد تا بتواند به تماشایش بگذارد."

آقازاده در ادامه به آسیب شناسی رفتار منتقدین و مخاطین ایرانی پرداخت و گفت:مشکل سیاست و جامعه ما همین است که تا مشکلی بر می خوریم جا را خالی می کنیم مانند معلم فیلم رگبار که با مواجهه بخشنامه بدون هیچ واکنشی و تلاشی جا را برای رقیب خود باز می کند و محل را ترک می کند.

علی معلم در ادامه به آسیب شناسی سینما پرداخت و گفت:  متاسفانه ما امروز فیلم کم داریم اگر بهترین حرفها را به نمایش بگذاریم اما یک فیلم نباشد فایده ای ندارد.  اکثر فیلم های تلویزیونی در حد تیتر و یک مقاله هستند نه یک فیلم. وی ادامه داد چرا باید از هر فیلم همه یک برداشت را داشته باشند. هر کسی بنا به نوع دید خود یک برداشت مختلف دارد و اشکال ما این است که این مسئله که جز جدایی ناپذیر سینماست را عوض کرده ایم. تمام فیلم ها رابه یک کپسول تبدیل کرده ایم که یک مطلب را خلاصه و تیتروار به خورد مخاطب دهیم و همین برخورد باعث زده شدن مخاطب از فیلم و این پیام ها شده است.

آقازاده درباره سئوال یکی از حاضران که چرا بهرام بیضائی کم فیلم می سازد جواب داد: این مهم نیست که چرا کم فیلم می سازد مهم چگونه ساختن این فیلم هاست.

وی افزود: ما عادت کرده ایم به این که از هر فیلم ساز سالی یک فیلم ببینیم مگر فیلم سازهای بزرگ جهان در طول کارنامه کاری خود چند فیلم دارند؟ به نظر من یکی از دلایل محبوبیت بیضائی کم کاری اوست که البته چند نمایشنامه به صحنه برده و چند فیلم نامه نوشته مگر یک فرد چقدر می تواند تولید داشته باشد؟

این منتقد سینما در ادامه در پاسخ یکی دیگر از حاضران که پرسید بهرام بیضائی را چگونه تعریف می کنیدگفت:بیضائی شامل تمام خصوصیات است او یک اندیشمند یک جامعه شناس روشنفکر و... است او تمام این مسائل را در خود دارد.